ادب همراهی
45 بازدید
تاریخ ارائه : 10/19/2013 3:13:00 PM
موضوع: اخلاق و عرفان

روز هشتم ذی الحجه روز حرکت کاروان سید الشهداء از کربلاست.یوم الترویه روز یک تصمیم سرنوشت ساز برای حضرت ابی عبدالله الحسن علیه السلام بود.همه آنچه که در یکی دو ماه گذشته برای حضرت رخ داده بود منجر به این تصمیم گردید ، یعنی حرکت به سمت کوفه و بهتر است بگوییم : کربلا ؛ چون امام حسین علیه السلام از ابتدای حرکت از مکه انتهای سفر خود را معرفی فرمود:  ... بین النواویس و کربلا!...

بالاخره این سفر پر راز و رمز آغاز گشت و مسیر بندگی با این انتخاب مهم ، مسیر درست خود را یافت و تا امروز ادامه پیدا کرد .

در این سفر ، همراهیان سید و سالار شهیدان ویژگیهایی داشتند که آن ویژگی ها باعث استقامت و ایستادگی آنها تا آخرین لحظه ورسیدن به فوز شهادت گردید.اما آنچه به نظر می رسد این است که مهمترین نکته قابل بررسی و دقت در این کاروان و کاروانیان آن ، مسئله ادب در همراهی کردن این قافه و امیر آن یعنی سید الشهداء علیه السلام است. این موضوع که همراهی امام چه ادبی را اقتضاء می کند ، امری است که هم در دوره سید الشهداء و هم در این زمان و مواجهه با امام غایب و البته "حاضر" ، باید مورد توجه قرار بگیرد.

برای رسیدن به موضوع مورد بحث یعنی "ادب همراهی" باید ابتدا معنی ادب را بدانیم :

معنی ادب

در لغت : صاحب کتاب لسان العرب ادب را آنچیزی که انسان را به سمت کارهای پسندیده هدایت و از انجام امور قبیح و ناپسند باز می دارد، معنی نموده است.(لسان العرب، ج۱، ص۲۰۶. ).در مجمع البحرین ادب به حسن اخلاق معنی شده است و آن را در کنار و قسیم فرائض و سنن معرفی کرده است. (مجمع البحرین ج 2 ص 5 )و بعض دیگر از لغت شناسان آداب را (جمع ادب) به معنی امتیازات و شایستگی و برازندگی شخص یا چیزی اطلاق نموده اند(فرهنگ ابجدی عربی فارسی ص 2 )

در اصطلاح: شیخ طبرسی ادب را در اصطلاح به شناختن حدود هر شیء و تلاش برای تجاوز ننمودن از آن معرفی کرده است (الاداب الدینیه للخزانه المیعنیه،ص 199)

مرحوم علامه طباطبایی اعلی الله مقامه الشریف در معنی ادب به نکته فابل توجهی اشاره نموده است. ایشان ادب را اینگونه معنی نمود است: هيأت زيبا و پسنديده ایست كه طبع و سليقه چنين سزاوار مي‌داند كه هر عمل مشروعي چه ديني باشد مانند دعا و امثال آن و چه مشروع عقلي باشد مانند ديدار دوستان بر طبق آن هيأت واقع شود. به عبارت ديگر: ادب عبارتست از ظرافت‌ عمل.(ترجمه المیزان ج 6 ص 366 )

 بر اساس دو معنی مذکور که در بین همه معانی اصطلاحی دارای ویژگی خاصی است ، ادب را به معنی حد شناختن و حد نگه داشتن با ظرافت در عمل معنی می نماییم. با این توصیف چند شاخصه در دستیابی به ادب لازم است :

1- شناخت حدود شیء یا شخص

2- تلاش و مجاهدت برای تعرض ننمودن از حدود شناخنته شده

3- ظرافت عمل در حد نگه داشتن

ادامه دارد...